josephs bible story योसेफाची गोष्ट

josephs bible story योसेफाची गोष्ट 

 हि गोष्ट याकोबाच्या सर्वात आवडता मुलगा योसेफाची आहे. योसेफाला दोन स्वप्ने पडली. त्याविषयी त्याने आपल्या भावांना सांगितले, स्वप्नांना देवाकडून मिळालेला संदेश समजत. जेव्हा योसेफाने आपल्या स्वप्नांचा अर्थ सांगितला, तेव्हा खरे तर  "देव बोलत आहे " असे त्याला म्हणायचे होते.

           याकोब जेथे त्याचे वडील राहत होते  त्या देशात वस्ती करून राहिला. हि याकोबाच्या परिवाराची कथा आहे . योसेफ 17 वर्षाचा झाला होता. त्याच्या भावांबरोबर तो शेळ्या व मेंढ्या  राखीत असे. त्याचे भाऊ नीट वागत नव्हते, त्याविषयी तो आपल्या वडिलांना येऊन सांगत असे.

   इतर सर्व मुलांपेक्षा याकोबाचे योसेफावर जास्त प्रेम होते. कारण त्याच्या म्हातारपणी योसेफाचा जन्म झाला होता. त्याने योसेफासाठी एक खास झगा विणला होता. योसेफावर आपले वडील आपल्यापेक्षा अधिक प्रेम करतात याची सर्व भावांना जाणीव होती. म्हणून ते त्याचा द्वेष करीत. त्याच्याशी कठोरपणे वागत.

एकदा योसेफाला एक स्वप्न पडले. त्याने त्या स्वप्नाविषयी भावांना सांगितले. तेव्हा ते त्याचा अधिकच द्वेष करू लागले. तो म्हणाला, "मी पाहिलेले स्वप्न ऐका. "आपण सर्वजण गव्हाच्या शेतात कापणी करीत होतो. आपण पेंढ्या बांधीत असतांना माझी पेंढी उभी राहिली आणि तुमच्या पेंढ्यानी माझ्या पेंढीभोवती उभे राहून तिला नमन केले."

  

 " तु राजा होऊन आमच्यावर राज्य करणार आहेस, असे तुला वाटते काय?" त्याच्या भावांनी त्याला विचारले. त्याची स्वप्ने  व त्याने जे काही सांगितले त्यामुळे त्यांनी त्याचा अधिकच द्वेष केला. नंतर योसेफाला दुसरे स्वप्न पडले. तो त्याच्या भावांना म्हणाला, "मला एक दुसरे स्वप्न पडले. मी स्वप्नात सुर्य व चंद्र आणि अकरा तारे मला नमन करताना पाहिले."

 

त्याने हे स्वप्न आपल्या वडिलांनाही सांगितले. त्याचे वडील त्याला रागावले, "हे कसले स्वप्न आहे? तुझी आई, तुझे भाऊ आणि मी येऊन तुला नमन करणार असे तुला वाटते काय?" हे ऐकून योसेफाचे भाऊ अधिकच जळफळू लागले. परंतु त्यांचे वडील याविषयी विचार करीत राहिले.  

  

  योसेफाचे भाऊ शखेम या ठिकाणी आपल्या वडिलांच्या शेळ्या मेंढ्या  चारायला घेऊन गेले. याकोब योसेफाला म्हणाला, "तु शखेम येथे जा आणि तुझे भाऊ व कळप ठीकठाक आहेत का ते पाहा  आणि माघारी येऊन मला त्यांची खुशाली सांग."

योसेफाने उत्तर दिले, "हो, मी जाऊन येतो." तेव्हा त्याच्या वडिलांनी हेब्रोनच्या खिंडीतून त्याला वाटे लावले. योसेफ शखेम येथे येऊन पोहोचला आणि इकडे तिकडे पाहू लागला. एका माणसाने त्याला पाहिले आणि विचारले, "तु काय  शोधतोस?"

"मी माझ्या भावांना शोधीत आहे. ते मेंढरांचे कळप चारीत आहेत." योसेफ म्हणाला, "ते कोठे असतील हे तुम्ही मला सांगू शकाल का ?"  तो माणूस म्हणाला, "ते येथून केव्हाच  निघून गेले आहेत. आपण दोथानला जाऊ, असे ते म्हणताना मी ऐकले." तेव्हा योसेफ आपल्या भावांच्या पाठोपाठ निघाला व त्याला ते दोथान येथे आढळले. त्यांनी त्याला दुरून येताना पाहिले, तेव्हा त्याच्या भावांनी त्याला ठार मारण्याचा कट केला. ते एकमेकांना म्हणाले, "तो पाहा, स्वप्ने पाहणारा इकडे येतो आहे! चला, आपण त्याला ठार करू आणि त्याचे प्रेत एका कोरड्या विहिरीत फेकून देऊ. एका जंगली जनावराने त्याला ठार केले असे आपण सर्वांना सांगू! मग  पाहू त्याच्या स्वप्नांचे काय होते ते."

     

     रऊबेन या भावाने त्यांचे हे बोलणे ऐकून योसेफाला वाचविण्याचा प्रयत्न केला. "आपण त्याला ठार मारायला नको," तो म्हणाला, "त्याला फक्त या कोरड्या विहिरीत ढकलून द्या, पण त्याला इजा मात्र करू नका." योसेफाचा प्राण वाचवावा  आणि त्याला परत आपल्या वडिलांकडे पाठवावे अशी त्याची इच्छा होती, म्हणून तो असे म्हणाला. जेव्हा योसेफ त्याच्या भावांजवळ पोहोचला, तेव्हा त्यांनी त्याचा तो खास सुंदर झगा फाडून टाकला आणि त्याला एका कोरड्या विहिरीत ढकलून दिले.

        नंतर ते भोजन करीत असताना त्यांना मिसर (इजिप्त ) देशाकडे जाणाऱ्या इश्माएली व्यापाऱ्यांची एक टोळी दिसली. त्यांच्या उंटांवर ते मसाले आणि मोलामहागाची सुगंधी द्रव्ये घेऊन चालले होते. यहूदा आपल्या भावांना म्हणाला, "आपल्या भावाला ठार करून त्याच्याविषयी खोटे सांगण्याने आपल्याला काय मिळणार आहे? आपण त्याला या व्यापाऱ्यांना विकून टाकू. मग त्याला इजा करावी लागणार नाही. काहीही झाले तरी तो आपला भाऊ आहे." या गोष्टीला त्याच्या भावांनी संमती दिली. ते व्यापारी जवळ आल्यावर, त्यांनी योसेफाला विहिरीबाहेर काढले  आणि चांदीची 20 नाणी घेऊन त्याला विकले. त्या व्यापाऱ्यांनी योसेफाला मिसर देशात नेले.

    त्यावेळी रऊबेन तेथे नव्हता. तो विहिरीजवळ आला आणि पाहतो तो योसेफ तेथे नव्हता. हे पाहून त्याला खूप दु:ख झाले. तो भावांकडे जाऊन म्हणाला, "योसेफ तेथे नाही!  आता मी काय करू?"

तेव्हा त्यांनी एक बकरा कापला आणि त्याच्या रक्तात योसेफाचा झगा भिजवला. त्यांनी तो झगा त्यांच्या वडिलांकडे नेऊन म्हटले, "आम्हांला हा झगा सापडला, हा तुमच्या मुलाचा आहे काय?" तो झगा योसेफाचा आहे हे याकोबाने ओळखले. तो म्हणाला, "हो, हा योसेफाचाच झगा आहे! कोणी जंगली जनावराने त्याला मारले आहे. माझा मुलगा योसेफ याचे तुकडे तुकडे केले आहेत!" असे म्हणून याकोब फार दु:खी झाला. अनेक दिवस त्याने शोक केला. त्याच्या सर्व मुलांनी आणि मुलींनी त्याचे सांत्वन करण्याचा प्रयत्न केला. पण  तो कोणाचेही ऐकेना. तो म्हणाला, "मी मरेपर्यंत माझ्या मुलासाठी शोक करीन."

 

मिसर देशात योसेफ  (उत्पत्ति 41:14-46)

योसेफ मिसर देशांत असताना अनेक घटना घडल्या. प्रभु  योसेफाबरोबर  असल्यामुळे योसेफ यशस्वी झाला. परंतु जि गोष्ट त्याने केली नव्हती त्या गोष्टीचा त्याच्यावर आरोप ठेवून त्याला काही काळ तुरुंगात ठेवले होते. तुरुंगात असताना त्याने अनेकांना मदत केली. देवाच्या आत्म्याने स्वप्नांचा अर्थ सांगण्यास योसेफाला मदत केली. मिसर देशाचा राजाला स्वप्न पडले आणि त्याने योसेफाला बोलावणे पाठवले.

    योसेफाला तात्काळ तुरुंगातून काढून आणले. तो राजासमोर स्वच्छ दाढी करून आला. राजा योसेफाला म्हणाला, "मला एक स्वप्न पडले. पण त्याचा अर्थ कोणीच सांगू शकत नाही. मी असे ऐकतो की, तुला स्वप्नांचा अर्थ समजतो."  "महाराज, " योसेफाने उत्तर दिले, देवच मला ते समजण्यास साहाय्य करतो!"  

       राजा म्हणाला, "मी स्वप्नात नाईल नदीच्या किनाऱ्यावर उभा होतो. तेव्हा एकाएकी सात लठ्ठ गाई नदीतून बाहेर पडल्या आणि गवत खाऊ लागल्या. नंतर सात अशक्त गाई बाहेर आल्या. मी इतक्या हडकुळ्या गाई कधी पाहिल्या नव्हत्या. त्या अशक्त  गाईंनी  लठ्ठ  गाईंना खाऊन टाकले. तरी त्या पहिल्यासारख्याच अशक्त राहिल्या.मग मी जागा झालो. 

काही वेळाने मला दुसरे स्वप्न पडले : एकाच ताटाला सात कणसे लागलेली मी पाहिली. ती भरदार तयार झालेली होती. त्यानंतर सात बारीक सुकलेली कणसे मला दिसली. त्यांनी भरदार कणसे खाऊन टाकली. मी ज्ञानी लोकांना माझी स्वप्ने सांगितली. पण कोणालाही त्यांचे स्पष्टीकरण  देता आले नाही." योसेफ राजाला म्हणाला, "महाराज दोन्ही स्वप्नांचा अर्थ सारखाच आहे. देव काय करणार आहे, हे त्यांने तुम्हांला या स्वप्नांतून सांगितले आहे. सात धष्टपुष्ट  गाई आणि सात भरदार कणसे म्हणजे समृद्धीची सात वर्ष. सात अशक्त गाई  व सात करपलेली कणसे म्हणजे सात वर्षांचा दुष्काळ. लोक समृद्धीची सर्व चांगली वर्षे विसरतील. कारण दुष्काळ फारच भयंकर असेल. त्यामुळे देशाचे फारच नुकसान होईल. आपण एकच गोष्ट दोन वेळा पाहिली. हि देवाची योजना आहे आणि तो ती लवकरच घडवून आणणार आहे.

 

  " महाराजांनी लवकरच एक ज्ञानी व समंजस माणूस शोधून त्याला मिसर देशावर नेमावे. तसेच इतरही अधिकारी नेमावेत. त्यांनी समृद्धीच्या पहिल्या सात वर्षांत धान्याचा 1/5 भाग गोळा करावा. त्यांनी तो शहरा-शहरांतून सुरक्षितपणे साठवावा. म्हणजे दुष्काळाच्या सात वर्षांत देशात पुरेसे अन्न राहील. याप्रकारे देशातील लोक उपाशी मरणार नाहीत."

    राजा आणि त्याचे अधिकारी यांनी या योजनेला मान्यता दिली. राजा त्यांना म्हणाला, "योसेफापेक्षा अधिक चांगला माणूस आपल्याला कधीच मिळणार नाही. त्याच्या ठायी देवाचा आत्मा आहे." राजा योसेफाला म्हणाला, "देवाने तुला हे सर्व दाखवले आहे. त्यावरून तु सर्वांपेक्षा अधिक ज्ञानी आहेस हे स्पष्टच आहे. म्हणून मी तुला माझ्या देशावर कारभारी नेमतो. माझी सर्व प्रजा तुझा हुकूम पाळील. माझ्या खालोखाल या राज्यात तुलाच अधिकार राहील. मी आता तुला मिसर देशाचा राज्यपाल बनवीत आहे." 

               

  त्यानंतर राजाने आपली राजमुद्रा असलेली अंगठी योसेफाच्या बोटात घातली. तसेच तागाचा एक उत्तम झगा योसेफाच्या अंगावर चढवला. त्याच्या गळ्यात सोन्याची एक साखळी घातली आणि दुसऱ्या क्रमांकाचा राजेशाही रथ त्याने योसेफासाठी दिला. योसेफाचे अंगरक्षक त्याच्या रथापुढे जाऊन,"वाट करा! वाट सोडा! बाजूला व्हा!" असे ओरडत जाऊ लागले. राजाने योसेफाला संपूर्ण मिसर देशावर अधिकार दिला. राजा योसेफाला म्हणाला,  "मी राजा आहे. मी असे फर्मान काढतो की, तुझ्या परवांगी शिवाय मिसर देशात कोणी काहीही करू नये." 

          

      

  त्याने योसेफाला मिसरी भाषेतील नाव दिले. त्याने एका मिसरी धर्मगुरूच्या मुलीशी त्याचे लग्नही लावून दिले.

       मिसर देशाच्या राजाची सेवा सुरु केली त्यावेळी योसेफ 30 वर्षांचा होता. त्याने सबंध मिसर देशातून प्रवास केला.

    

योसेफ आपल्या भावांना आश्चर्यचकित करतो.

(उत्पत्ति 43:29-34 )

योसेफाच्या सर्व योजना अमलात आणल्या गेल्या. दुष्काळाची सात वर्ष आली, त्यावेळी मिसर देश भरपूर धान्य असल्यामुळे दुष्काळाला तोंड देण्यास तयार होता.

                 दुष्काळ पडल्यामुळे याकोबाने आपल्या मुलांना मिसर देशाकडे  अन्नधान्य विकत आणण्यास पाठवले. परंतु तेथे योसेफ अधिकारी होता याची त्यांना कल्पना नव्हती. ते हेर आहेत असे योसेफाने भासवले. परंतु योसेफाचे आपल्या भावांवर खरोखर प्रेम होते. त्या भावांनी योसेफाला त्यांच्या वडिलांविषयी आणि घरी सोडून आलेल्या त्यांच्या सर्वांत धाकट्या भावाविषयी सांगितले. 

                          ते परत जायला निघाले, त्यावेळी योसेफाने त्यांचे पैसे नकळत त्यांच्या पोत्यांत ठेवून दिले. पुन्हा धान्य विकत न्यावयाचे असेल तर तुमच्या सर्वांत धाकट्या भावाला बन्यामिनाला घेऊन या असे त्याने त्यांना सांगितले. कारण आपल्या धाकट्या भावाला पाहण्यासाठी योसेफ व्याकुळ झाला होता. 

बन्यामिनाला बरोबर घेतल्याशिवाय अन्नधान्यासाठी परत मिसर देशाकडे जाण्यास सर्व भावांनी आपल्या वडिलांना नकार दिला. शेवटी परिस्थिती इतकी बिघडली कि, धान्य संपून उपास घडण्याची वेळ आली. त्यावेळी याकोबाने सर्वांत धाकटा मुलगा बन्यामीन याला, मिसर देशाकडे जाण्याची परवानगी दिली.त्याला भीती वाटत होती कि, बन्यामीन परत आपल्याला दिसणार नाही.योसेफाने आपल्या धाकटा भाऊ बन्यामीन याला पाहिले तेव्हा तो म्हणाला, "तर हा आहे तुमचा धाकटा भाऊ. याच्याविषयीच तुम्ही मला सांगितले होते ना? बाळा, देव तुला आशीर्वाद देवो," असे बोलून योसेफ ताबडतोब तेथून गेला, कारण त्याला रडू आले. तो आपल्या खोलीत गेला आणि खूप रडला. मग तोंडावर पाणी फिरवून तो बाहेर आला.आपल्या भावना ताब्यात ठेवून त्याने भोजन वाढण्यास सांगितले. योसेफाला एका मेजावर आणि त्याच्या भावांना दुसऱ्या मेजावर जेवायला वाढले. त्याचे भाऊ त्याच्या समोरच्या मेजावर त्यांच्या वयोमानाप्रमाणे बसवले होते. यामुळे त्यांना आश्चर्य वाटले! योसेफाच्या मेजावरील अन्नच त्यांना वाढण्यात आले. बन्यामिनाला इतरांपेक्षा अधिक वाढण्यात आले.  सर्व भावांनी मनोसक्त खाणेपिणे केले.

हरवलेला पेला 

(उत्पत्ति 44:1-34 )

योसेफाने प्रमुख दासाला सांगितले, "या माणसांची पोती, धान्याने जेवढी गच्च भरता येतील तेवढी भरा. प्रत्येकाचे पैसे धान्यावर ठेवा. माझा चांदीचा पेला सर्वांत धाकट्या भावाच्या पोत्याच्या वरच्या बाजूला, त्याच्या पैशांसह ठेवा." 

The story of Jacob in the bible /याकोबाची गोष्ट

 The story of Jacob in the bible 

                                                    याकोबाची गोष्ट (उत्पति 25:24-34)

                           Esau and Jacob एसाव आणि याकोब 

वडिलांचे शेवटले आशीर्वाद घरातील सर्वांत थोरल्या मुलाला मिळावेत अशी त्या काळात सामाजिक पद्धत होती. वडिलांच्या मृत्युनंतर कुटुंबांच्या मालमत्तेचा 2/3 भाग थोरल्या मुलाला मिळत असे. कुटुंबाचे सर्व महत्वाचे निर्णय तो घेत असे. हे थोरल्या मुलाचे हक्क असतं.

***

 रिबकेचे दिवस भरले आणि तिला जुळी मुले झाली. पहिला तांबूस रंगाचा होता आणि त्याच्या संपूर्ण शरीरावर केस होते.त्याचे नाव एसाव ( म्हणजे "केसाळ") असे ठेवण्यात आले. दुसरा एसावाची टाच धरून जन्मला. त्याचे नाव याकोब ( म्हणजे "फसवणारा ") असे ठेवण्यात आले. या दोघांचा जन्म झाला त्यावेळी इसहाक 60 वर्षाचा होता.

  

    दोन्ही मुले मोठी झाली. एसावाला मोकळ्या रानात फिरायला आवडे. तो उत्तम शिकारी बनला. याकोब स्वभावाने शांत होता. त्याला घरातच राहणे आवडे.

       इसहाकाला एसाव आवडायचा. कारण एसावाने मारलेल्या जनावरांचे मांस खायला त्याला आवडायचे. रिबकेला मात्र याकोब  अधिक आवडत असे.

           

           एके दिवशी याकोब डाळ शिजवीत बसला होता.तेव्हा एसाव शिकारीहून आला. तो याकोबाला म्हणाला, "मला खूप भूक लागली आहे. तु तयार करीत असलेली ती लाल आमटी मला दे." 

याकोब म्हणाला, "तुला ती  मिळेल पण तु तुझ्या थोरलेपणाचे हक्क मला दिले पाहिजेत." एसाव म्हणाला. "मला खूप भूक लागली आहे. मी मरायला लागलो आहे! मला माझ्या हक्कांची पर्वा नाही. मला ती आमटी खायला दे."

        

       याकोबाने उत्तर दिले,  "आधी वचन दे, कि तु तुझे हक्क मला देशील म्हणून." तेव्हा एसावाने वचन दिले व आपले थोरले पणाचे हक्क याकोबाला दिले. मग याकोबाने एसावाला थोडी भाकरी व आमटी दिली. एसाव खाऊन पिऊन तेथून निघून गेला. आपल्या हक्कांची त्याने पर्वा केली नाही.

याकोब वडिलांना फसवतो   ( उत्पति 27:1-41)

आपल्या मरणापूर्वी थोरल्या मुलाला आशीर्वाद देणे इसहाकाला फार महत्वाचे वाटत होते. तसा आशीर्वाद दिला, तरच इसहाकाच्या वंशजांना देवाने जे देऊ केले होते ते त्याच्या पुत्राला मिळणार होते.

     इसहाक आता म्हातारा आणि आंधळा झाला होता. त्याने आपल्या थोरल्या मुलाला, एसावाला बोलावून सांगितले, 

"माझ्या मुला, तु पाहतोस, कि मी आता म्हातारा झालो आहे. मी कदाचित फार दिवस जगणार नाही. तर जा, आणि माझ्यासाठी एखाद्या चांगल्या पशूची शिकार करून आण आणि त्याचे माझ्या आवडीचे कालवण करून माझ्यासाठी आण. मी ते खाईन आणि मरण्यापूर्वी आधी तुला आशीर्वाद देईन."

 इसहाक एसावाशी बोलत असतांना रिबका ऐकत होती. एसाव शिकारीसाठी बाहेर पडल्यावर ती याकोबाला म्हणाली,

 "मी आत्ताच तुझ्या वडिलांना एसावाला असे म्हणतांना ऐकले कि, जा माझ्यासाठी एखाद्या पशूची शिकार करून त्याचे कालवण करून आण. ते खाल्ल्यावर मरण्यापूर्वी मी तुला माझे शेवटचे आशीर्वाद देईन. तर आता बाळा, याकोबा, मी काय म्हणते ते ऐक. आपल्या कळपाकडे जा व बकरीची दोन पिलं घेऊन ये. तुझ्या वडिलांना आवडणारे जेवण मी तयार करते. ते तु त्यांना खायला घेऊन जाऊ शकतोस. मग ते त्यांच्या मरण्यापूर्वी तुला आशीर्वाद देतील."

   याकोबाने उत्तर दिले, "पण एसाव तर केसाळ आहे अन माझी कातडी तर मऊ आहे. माझे वडील मला स्पर्श करून ओळखतील, कि मी त्यांना फसवीत आहे. मग आशीर्वादाच्या  ऐवजी मी  स्वत:वर शाप ओढवून घेईन." 

    

       त्याची आई म्हणाली, "तो शाप माझ्यावर येवो. जा आणि ती करडे घेऊन ये. काय करायचे ते मी तुला सांगेन." तेव्हा याकोबाने करडे आणून आईला दिली. तिने त्याच्या वडिलांसाठी रुचकर भोजन तयार केले. त्यानंतर एसावाचा सर्वांत उत्तम पोशाख तिने याकोबाच्या अंगावर चढवला. बकऱ्यांचे केसाळ कातडे हातांवर व मानेवर लावले. तिने रुचकर मांस आणि भाकरी त्याला दिल्या.

       नंतर याकोब आपल्या वडिलांजवळ गेला आणि म्हणाला, "बाबा!" इसहाकाने विचारले, माझ्या मुला, तु कोण आहेस?

   याकोबाने उत्तर दिले, "मी तुमचा थोरला मुलगा एसाव आहे. तुम्ही सांगितल्याप्रमाणे मी केले आहे. कृपा करून उठून बसा आणि मी आणलेल्या मासांतले मांस खा. नंतर मला आशीर्वाद द्या."

      इसहाक म्हणाला, "मुला, तुला ते इतक्या लवकर कसे मिळाले?" याकोब उत्तरला, "प्रभु जो तुमचा देव त्याने मला साहाय्य केले."  इसहाक याकोबाला म्हणाला, "माझ्या जवळ ये, मला तुला हात लावून पाहू दे, तु खरोखर एसावाच आहेस ना? याकोब वडिलांच्या जवळ गेला. इसाहाकाने याकोबाला चाचपून पाहिले आणि म्हटले, "आवाज याकोबाचा, पण हात तर एसावासारखे वाटतात."  तो याकोब आहे  ते इसाहाकाला समजले नाही, कारण त्याचे हात एसावासारखे केसाळ लागत होते. आशीर्वाद देण्यापूर्वी इसहाकाने परत विचारले, "तु एसावच आहेस ना?" "हो, मी एसावच  आहे." याकोब म्हणाला.

          इसहाक म्हणाला, "मांसाचे थोडे जेवण घेऊन ये. ते खाल्ल्यावर मी तुला आशीर्वाद देईन."  याकोबाने जेवण आणले. त्याच्याबरोबर थोडा द्राक्षारसही आणला. नंतर त्याचे वडील त्याला म्हणाले, "माझ्या मुला, माझ्याजवळ येऊन माझे चुंबन घे." याकोब चुंबन घेण्यासाठी जवळ आला, तेव्हा इसहाकाने त्याच्या कपड्यांचा वास घेतला. मग त्याला आशीर्वाद दिला. तो म्हणाला, "माझ्या मुलाच्या कपड्यांना प्रभूने आशीर्वादित केलेल्या शेताचा सुगंध आहे. देव तुला आकाशातून दहिवर देवो आणि तुझी शेते सुपीक करो!

          

      तो तुला भरपूर धनधान्य आणि द्राक्षारस देवो! पुष्कळ लोक तुझी सेवा करोत, तुला मानसन्मान देवोत. तु तुझ्या लोकांचा स्वामी हो. ते तुझा आदर करोत. जे तुला शाप देतील त्यांना देव शाप देवो, जे तुला आशीर्वाद देतील त्यांना देव आशीर्वाद देवो."

      

    इसहाकाने याकोबाला आशीर्वाद देणे संपवले. याकोब गेल्यावर थोड्याच वेळात त्याचा भाऊ एसाव शिकारीहून आला. त्याने रुचकर जेवण बनवले व त्याच्या वडिलांकडे नेले. तो म्हणाला, "बाबा, कृपा करून उठून बसा, मी आपल्यासाठी आणलेले मांस खा आणि मला आशीर्वाद द्या."

    

   इसहाकाने विचारले, "तु कोण आहेस?" त्याने उत्तर दिले,  "तुमचा थोरला मुलगा एसाव."  इसहाक थरथर कापू लागला! त्याने विचारले,  "मग ज्याने मला मांसाचे भोजन आणले होते तो कोण होता? तु येण्यापूर्वी ते अन्न मी खाल्ले आणि त्याला आशीर्वाद दिला. तो मी आता परत घेऊ शकत नाही."

   

      हे ऐकून एसाव अस्वस्थ  झाला. तो मोठ्याने ओरडून म्हणाला, "बाबा, बाबा, मलाही आशीर्वाद द्या!"  इसहाकाने उत्तर दिले, "तुझ्या भावाने माझी फसवणूक केली. त्याने तुझे आशीर्वाद घेतले." एसाव म्हणाला, "मला फसवण्याची याकोबाची ही दुसरी वेळ आहे. तो फसवणारा आहे, यात आश्चर्य नाही.थोरला भाऊ या नात्याने असलेले माझे हक्क त्याने हिरावून घेतले आणि आता माझे आशीर्वादही त्याने घेतले. बाबा, तुमच्याकडे माझ्यासाठी एकही आशीर्वाद नाही का?"

            

 इसहाक म्हणाला, "मी याकोबाला आशीर्वादित केले आहे. तो तुझ्यावर सत्ता करील. त्याचे सर्व नातेवाईक त्याची सेवा करतील. त्याला धान्य आणि द्राक्षारसही  मिळेल. माझ्या मुला, आता तुझ्यासाठी एकही आशीर्वाद राहिला नाही!"   तरी एसाव आपल्या वडिलांजवळ विनवणी करीत राहिला,  "बाबा, तुमच्याजवळ एकाच मुलासाठी आशीर्वाद आहेत का? मलाही आशीर्वाद  द्या, बाबा!" असे म्हणून तो रडू लागला.

   

 मग इसहाक त्याला म्हणाला,  "तुझ्यासाठी आकाशातील दहिवर नाही. तुझ्यासाठी चांगली शेते नाहीत. तु आपल्या भावाचा दास होशील. परंतु तु योद्धा बनशील. जेव्हा तु प्रतिकार करशील तेव्हा तु स्वतंत्र मनुष्य  होशील." त्याच्या वडिलांनी याकोबाला आशीर्वाद दिले म्हणून 

एसावाने याकोबाचा द्वेष केला. त्याने मनात ठरवले,  "माझे वडील मरेपर्यंत मी थांबेन. मग मी याकोबाला ठार करीन.    

स्वर्गाकडे जाणारी शिडी (उत्पति 28: 11-22 )

एसाव याकोबाला ठार मारण्याचा बेत करीत आहे, हे रिबकेने ऐकले. तेव्हा तिने याकोबाला मेसोपोटेमियात आपला भाऊ लाबान याच्या घरी पळून जाण्यास सांगितले. तिकडे दूरवरच्या ठिकाणी याकोब सुरक्षित राहील हे रिबकेला ठाऊक होते.

      याकोब तेथे जाण्यास निघाला. सूर्यास्त झाल्यावर एके ठिकाणी तो रात्रीचा विसावा घेण्यास थांबला. एका दगडावर डोके टेकून तो झोपला असतांना त्याला एक स्वप्न पडले. त्याने पृथ्वी आणि स्वर्ग यांना जोडणारी शिडी स्वप्नात पाहिली. त्या शिडीवरून देवाचे दूत खालीवर ये जा करीत होते. याकोबाजवळ परमेश्वर उभा होता. "मीच परमेश्वर आहे. मी अब्राहाम आणि इशाक यांचा देव आहे." परमेश्वर म्हणाला, "मी तुला आणि तुझ्या मुलाबाळांना हा प्रदेश देईन. त्यांची संख्या खूप वाढेल. ते सगळीकडे विरखतील. तु आणि तुझ्या संतानाद्वारे मी सर्व राष्ट्रांना आशीर्वादित करीन. लक्षात ठेव, जेथे कोठे तु  जाशील, तेथे मी तुझ्याबरोबर राहून मी तुझा प्रतिपाळ करीन. तुला या भूमीकडे मी परत आणीन. मी दिलेली सर्व वचने पूर्ण करीपर्यंत मी तुला कधीही सोडणार नाही."

           याकोब जागा झाला आणि म्हणाला, " या ठिकाणी प्रभूची वस्ती आहे, पण मला हे माहित नव्हते!" तो घाबरून पुढे म्हणाला, "हि जागा खरंच भीतीदायक आहे! हे देवाचे घर, स्वर्गाचे दार असले पाहिजे."

       

  दुसरे दिवशी याकोब सकाळीच उठला. त्याच्या उशाला घेतलेला दगड घेऊन त्याने त्या ठिकाणाची खूण म्हणून उभा केला. ती एक खास जागा बनावी म्हणून त्याने त्या दगडावर तेल ओतले. त्या जागेला त्याने "बेथेल" म्हणजे "देवाचे घर"  असे नाव दिले. 

तेथे त्याने देवाची करार केला, प्रभू तु माझ्याबरोबर राहशील, माझ्या मार्गात मला राखशील, मला अन्नवस्त्र  देशील आणि मला घरी परत सुखरूप आणशील, तर तु माझा देव होशील. हा दगड तुझी भक्ती करण्याच्या ठिकाणाची खूण म्हणून मी येथे ठेवला आहे. तु मला जे काही देशील त्या सर्वांचा दहावा हिस्सा मी तुला देईन."

                   याकोब देवाची झुंज देतो  (उत्पति 32:23-31)

याकोब आपला मामा लाबान याच्या घरी सुखरूप पोहचला. त्याने अनेक वर्षे लाबानाच्या जनावरांचे कळप राखायचे काम केले. त्याने लाबानाच्या मुली लेआ  व राहेल यांच्याशी विवाह केले. याकोबाला अनेक मुले झाली. तो श्रीमंत झाला.

 त्यानंतर याकोबाने आपल्या घरी परतण्याचे ठरवले. त्याने व त्याच्या कुटुंबाने त्यांचा परतीचा प्रवास सुरु केला. पण याकोबाने आपल्या भावाला फसवले होते म्हणून त्याला सामोरे जाण्यास तो भीत होता. त्याने आपल्या कळपांबरोबर आपल्या सेवकांना पुढे पाठवले. आपल्या भावाला 500 जनावरे देण्याचे त्याने ठरवले. एवढी मोठी भेट दिल्याने एसाव त्याला क्षमा करील अशी त्याला आशा होती.

               याकोबाने आपले सारे कुटुंब आणि कळप नदीच्या पलीकडे पाठवले आणि तो एकटाच मागे राहिला. त्या रात्री एका पुरुषाने येऊन याकोबाशी पहाट होईपर्यंत झुंज केली. आपण जिंकणार नाही असे पाहून त्या पुरुषाने याकोबाच्या कंबरेवर तडाखा मारला आणि त्यामुळे त्याच्या मांडीचा सांधा उखळला. नंतर तो पुरुष म्हणाला,  "दिवस उजाडतो आहे, मला जाऊ दे."

           याकोबाने उत्तर दिले, "तु मला आशीर्वाद दिल्याशिवाय मी तुला जाऊ देणार नाही." त्या पुरुषाने विचारले, तुझे नाव काय?    "याकोब" त्याने उत्तर दिले.

   मग तो पुरुष म्हणाला, "यापुढे तुझे नाव याकोब राहणार नाही. तु देवाबरोबर आणि माणसाबरोबर झुंज केलीस आणि तु जिंकलास म्हणून तुला इस्त्राएल असे म्हणतील.

                    याकोब म्हणाला,  "आता तुझे नाव सांग." परंतु त्या पुरुषाने उत्तर दिले, "तुला माझे नाव कशाला जाणून घ्यायला हवे?"  असे म्हणून त्याने याकोबाला आशीर्वाद दिला. याकोब म्हणाला,  "मी देवाला तोंडोतोंड पाहिले आहे आणि तरीही मी जिवंत आहे." म्हणून त्याने या जागेचे नाव  "पनिएल" म्हणजे "देवाचे मुख" असे ठेवले. याकोबाने "पनिएल" सोडले त्या वेळी सूर्योदय झाला होता. त्याच्या दुखावलेल्या मांडीमुळे  तो लंगडत होता.

   

    त्याच दिवशी दोन भावांची भेट झाली. एसाव धावतच याकोबाला भेटायला आला, तेव्हा याकोबाच्या मनातील भीती नाहीशी झाली. त्यांनी एकमेकांना मिठी मारली. एकमेकांची चुंबने घेतली. आनंदामुळे त्यांच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले. काही वेळ त्यांनी सुख दु:खाच्या गोष्टी केल्या. त्यानंतर एसाव अदोम या ठिकाणी परत जायला निघाला. याकोब आणि त्याच्या बरोबरचे सर्वजण हळूहळू प्रवास करीत निघाले. ते कनान देशातील शखेम या ठिकाणी सुखरूप येऊन पोहचले. अशा रीतीने याकोब आपल्या मायदेशी परत आला. 

देव इसहाकाला पत्नी देतो/God gives Isaac a wife

              देव इसहाकाला पत्नी देतो/God gives Isaac a wife

Bible story in marathi

Bible story in marathi

अब्राहाम खूपच म्हातारा होत चालला होता. देवाने त्याला खूप आशीर्वादित केले होते. एक दिवशी तो आपल्या सर्वात वृध्द सेवकाला म्हणाला,

   "तु इसाहाकासाठी एक योग्य वधू शोधून आणावी, अशी माझी इच्छा आहे. तु आकाश आणि पृथ्वी निर्माण करणारा देव जो परमेश्वर  त्याच्या नावाने वचन दे कि, तु कनान देशातील लोकांमधून माझ्या मुलासाठी कोणतीही वधू निवडणार नाहीस.

  तु माझ्या देशांत जा आणि माझ्या लोकांमधील एक मुलगी, माझ्या मुलासाठी वधू म्हणून आण."

  पण सेवकाने विचारले, "जर ती मुलगी माझ्याबरोबर आली नाही तर?  इसहाकाला परत तुमच्या देशात पाठवू का?

           अब्राहामाने उत्तर दिले, "खबरदार, माझ्या मुलाला तेथे पाठवायचे नाही! देवाने मला माझ्या घरातून व माझ्या लोकांतून येथे आणले. त्याने मला खात्रीपूर्वक आश्वासन दिले कि, तो माझ्या मुलांना व मुलांच्याही मुलांना हा प्रदेश देणार आहे. तो देव त्याच्या दूताला तुझ्यापुढे पाठवील आणि माझ्या मुलासाठी वधू आणण्यास मदत करील. जर मुलगी इकडे येण्यास तयार नसेल, तर तु या वचनातून मुक्त होशील. परंतु माझ्या मुलाला त्या देशात परत पाठवायला तु संमती देऊ नको." त्या सेवकाने अब्राहामाच्या इच्छेप्रमाणे सर्वकाही करण्याचे वचन दिले.

                नंतर त्या सेवकाने आपल्या मालकाचे दहा उंट घेतले व तो अब्राहामाच्या मूळ गावी गेला. तो तेथे पोहचला तेव्हा संध्याकाळ झाली होती. गावाबाहेरील विहिरीवर स्त्रिया पाणी भरण्यासाठी येत होत्या. त्याने प्रार्थना केली, "प्रभु , माझा धनी अब्राहाम याच्या देवा, मला आज साहाय्य कर आणि माझ्या धन्याला दिलेले तुझे वचन पूर्ण कर. मी या विहिरीजवळ आहे. शहरातील तरुण मुली येथे पाणी भरण्यास येतात. मी त्यांपैकी एका मुलीला म्हणेन, 'कृपा करून मला प्यायला थोडे पाणी दे. 'ती जर म्हणाली, "तुम्ही प्या आणि तुमच्या उंटांनाही मी पाणी पाजते'  तर तीच मुलगी तुझा सेवक इसहाक याच्यासाठी वधू म्हणून निवडली आहेस असे मी समजेन. असे जर घडले तर माझा धनी अब्राहाम याला दिलेले वचन तु पूर्ण केले आहेस हे मला कळून येईल."

त्या सेवकाची प्रार्थना संपण्यापूर्वी रिबका तेथे पाण्याचा घडा घेऊन आली. ती अब्राहामाचा पुतण्या बथूवेल याची मुलगी होती. ती अतिशय देखणी होती. विहिरीच्या पायऱ्या उतरून ती विहिरीत गेली व पाण्याचा घडा भरून पुन्हा वर आली. अब्राहामाचा सेवक पळतच तिच्याजवळ गेला आणि तिला म्हणाला, "कृपा करून मला प्यायला पाणी दे."

               

              ती म्हणाली, "प्या बाबा." आणि तिने चटकन त्याच्यासाठी पाणी ओतले. त्याचे पाणी पिऊन होताच ती म्हणाली, "तुमच्या उंटांसाठीही मी पोटभर पाणी प्यायला आणते."  काही वेळातच तिने सर्व उंटांना पाणी पाजले. प्रभूने योग्य वधू दाखवली आहे का या गोष्टीची खात्री करण्यासाठी सेवक शांतपणे त्या मुलीकडे पाहत होता.

        

                  उंटांना पाणी पाजून झाल्यावर त्या सेवकाने रिबकेला सोन्याची एक मोलवान नथ आणि सोन्याच्या दोन मोठ्या बांगड्या  दिल्या. त्याने तिला विचारले, "तु कोणाची मुलगी आहेस? आज रात्री तुझ्या घरामध्ये मुक्काम करण्यासाठी मला आणि माझ्या माणसांना जागा आहे काय?

       ती म्हणाली, "मी बथूवेलाची मुलगी. तूमच्या उंटांसाठी भरपूर चारा आहे आणि तुम्हां सर्वांना राहण्यास आमच्या घरात पुरेशी जागा आहे."

    मग अब्राहामाच्या सेवकाने गुडघे टेकले आणि प्रभूचे आभार मानले. त्याने म्हटले, "प्रभूची स्तुती असो. त्याने माझ्या धन्याला दिलेले वचन खरोखर पूर्ण केले आहे. प्रभूने मला माझ्या धान्याच्या लोकांकडेच आणले आहे!"

                 

      त्यानंतर रिबका धावतच तिच्या घरी गेली आणि घडलेली सर्व हकीकत तिने सांगितली.

  अब्राहामाच्या सेवकाचे प्रेमाने स्वागत करण्यात आले. रीबकेच्या कुटुंबियांना त्याने अब्राहाम आणि इसहाकाविषयी सांगितले.

      आपण का आलो, आपली प्रार्थना काय होती, हे सर्व त्याने सांगितले. 

तेव्हा रिबकेने इसाहाकाची वधू व्हावे अशी देवाची खरोखर इच्छा आहे. असे सर्वांना वाटले.

    इसाहाकाशी लग्न करण्यास त्यांनी रिबकेला त्याच्या सेवकाबरोबर जाऊ दिले.

Bible story in marathi

The beginning of the nation of Israel/ इस्त्राएल राष्ट्राची सुरुवात

 

The beginning of the nation of Israel/ इस्त्राएल राष्ट्राची सुरुवात

आतापर्यंत आपण वाचलेल्या सर्व गोष्टी मेसोपोटेमिया या देशात घडून आल्या. आज हा इराक देशाचा एक भाग आहे.

या प्रकरणातील गोष्टी अब्राम आणि त्याच्या कुटुंबाविषयी आहेत. देव कसा आहे आणि लोकांनी कसे वागावे याविषयी देवाची इच्छा काय होती, हे जाणून घ्यायला लोक कसे शिकले ते आता आपण वाचणार आहोत.

                 देव अब्रामाची निवड करतो  (उत्पति 12:1-7 )

मेसोपोटेमिया देशातील लोक, तसेच इतर देशांतील लोक अनेक देवांवर विश्वास ठेवीत. ते सुर्य, चंद्र, तारे यांची उपासना करीत. अब्राम मात्र वेगळा होता. तो ज्याने सुर्य,चंद्र,आणि तारे निर्माण केले होते त्या एकाच खऱ्या देवावर किंवा "प्रभूवर" विश्वास ठेवीत असे.देवाने अब्रामाला आपले घर आणि आपले लोक सोडून एका दूरवरच्या देशात जाण्यास सांगितले. देवाने तो नवीन देश अब्राम  आणि त्याच्या संतानाला देण्याचे वचन दिले.

 Abraham And Isaac Bible Story

 the story bible

परमेश्वर अब्राहामाला म्हणाला, "मी तुला दुसऱ्या देशात घेऊन जातो. तु आपला देश आणि घरदार सोडायला पाहिजे. मी तुला अनेक मुलेबाळे, नातवंडे देईन. तुझ्या कुटुंबाचे एक दिवस मोठे राष्ट्र बनेल. मी तुला सुखीसमाधानी करीन. तुझे नाव सगळीकडे घेतले जाईल. तु अनेकांचे जीवन सुखी करशील.

             जे तुला आशीर्वाद देतील त्यांना मी सुखीसमाधानी करीन. परंतु जे तुझे वाईट करतील त्यांचे मी वाईट करीन. तुझ्याद्वारे मी अनेक राष्ट्रांना आशीर्वाद करीन."

          हारान देश सोडला, तेव्हा अब्राम 75 वर्षाचा होता.त्याची पत्नी साराय आणि पुतण्या लोट दोघेही त्याच्याबरोबर निघाले. अब्राम श्रीमंत मनुष्य होता. त्याच्याजवळ अनेक गुलाम आणि जनावरे होती. त्याने आपली सर्व संपत्ती आपल्याबरोबर घेतली आणि तो कनान देशात आला.

            अनेक मैल प्रवास करून तो श्खेम या ठिकाणी आला. तेथे एक पवित्र वृक्ष होता. त्या ठिकाणी लोक त्यांच्या दैवताची उपासना करीत.अब्रामाला परमेश्वर दर्शन देऊन म्हणाला, " एके दिवशी हि भूमी मी तुझ्या लोकांना देईन." मग अब्रामाने तेथे एक वेदी बांधली आणि परमेश्वराला अर्पणे वाहिली .

         कनान देशाला नंतर इस्त्राएल हे नाव पडले. देवाने अब्रामाचे नाव बदलून अब्राहाम  म्हणजे "अनेक राष्ट्रांचा पिता" असे ठेवले. सारायचे नाव बदलून सारा  असे ठेवण्यात आले. साराचा अर्थ "राजकन्या"असा आहे. यानंतर अनेक वर्षांनी अब्राहाम आणि सारा खूपच  वृध्द झाले.तेव्हा देवाने त्यांना इसहाक नावाचा पुत्र दिला.

           देव अब्राहामाची तयारी करतो  (उत्पति 22:1-18)

 अब्राहामाच्या मेसोपोटेमिया देशात एक विचित्र रूढी होती. लोक काही वेळा त्यांच्या दैवतांना आपल्या मुलांचे बळी देत. मुलांची देणगी दिल्याबद्दल देवदैतांची उपकारस्तुती करण्याची हि पद्धत आहे, असा त्यांचा समज होता. त्यामुळे देवदैवते आपल्याला भरपूर मुलेबाळे देतील, असे त्यांना वाटत होते.

           

  देवाला अब्राहामाची परीक्षा घ्यायची होती.देवाने त्याला बोलावून म्हटले."तु तुझा एकुलता एक पुत्र इसहाक याच्यावर खूप प्रेम करतोस, हे मला माहित आहे. आता त्याला मोरिया देशात घेऊन जा. तेथे मी तुला एक डोंगर दाखवीन. त्या डोंगरावर एक वेदी बांध आणि तेथे इसहाकाचे माझ्यासाठी अर्पण कर."

Abraham And Isaac Bible Story

the story bible

           दुसरे दिवशी सकाळीच अब्राहाम इसहाकाला घेऊन मोरिया देशाकडे निघाला. त्याने आपल्याबरोबर दोन दास आणि जळण्याची लाकडे वाहून नेण्यासाठी एक गाढव घेतले.तिसऱ्या दिवशी दूरवर असलेला तो डोंगर अब्राहामाच्या दृष्टीत पडला. तेव्हा तो त्या दासांना म्हणाला, "तुम्ही येथे गाढवाजवळ थांबा. मुलाला घेऊन मी देवाची उपासना करण्यासाठी तिकडे जातो आणि पुन्हा माघारी येतो."

          Abraham And Isaac Bible Story

         the story bible

              अब्राहामाने जाळणाची लाकडे इसहाकाच्या पाठीवर ठेवली.तसेच त्याने एक सुरा आणि जळते निखारे आपल्याबरोबर घेतले होते. रस्त्याने जातांना इसाहाकाने वडिलांना विचारले, "बाबा, आपल्याजवळ अग्नी आहे, लाकडे आहेत, परंतु अर्पणासाठी मेंढरू कोठे आहे?" 

                अब्राहामाने उत्तर दिले, "देवच आपल्यासाठी मेंढरू देईल, माझ्या बाळा!"

 Abraham And Isaac Bible Story

         the story bible

   शेवटी ते डोंगराजवळ पोहोचले. तेथे डोंगरमाथ्यावर अब्राहामाने वेदी बांधली आणि तिच्यावर लाकडे रचली. त्याने आपल्या मुलाला बांधून लाकडांवर ठेवले. नंतर त्याने इसाहाकाला मारण्यासाठी त्याचा सुरा उचलला, परंतु त्याच क्षणी स्वर्गातून प्रभूच्या दूताने हाक मारली, "अब्राहामा, मुलाला मारू नको! आता मला समजले कि तु आज्ञापालन करून देवाचा आदर करतोस. कारण तु आपल्या एकुलत्या एक मुलाचेही अर्पण देण्यास तयार झालास."

         

 Abraham And Isaac Bible Story

         the story bible

               मग अब्राहामाने मागे वळून पाहिले तर एक मेंढा एका झुडपात शिंगे अडकून पडलेला त्याला दिसला. त्याने इसाहाकाचे हातपाय सोडले व मेंढ्याला घेऊन त्या वेदीवर त्याचे अर्पण केले. हे प्रभूला केलेले होमार्पण होते. अब्राहामाने त्या जागेचे नाव "याव्हे यीरे म्हणजे प्रभु पाहून देईल" असे ठेवले.

    Abraham And Isaac Bible Story

         the story bible

 

               प्रभूच्या दूताने स्वर्गातून पुन्हा अब्राहामाला हाक मारली. प्रभु म्हणाला, "तु आपल्या एकुलत्या एक मुलाचे माझ्यासाठी अर्पण देण्यास तयार झालास म्हणून मी तुला भरपूर आशीर्वाद देईन. तु अनेकांचा खापरपणजोबा होशील. तुझे लोक त्यांच्या शत्रूंना पकडतील. मी तुझ्या लोकांना आशीर्वाद दिला त्याप्रमाणेच इतर लोकही सगळीकडे आशीर्वादित होतील.कारण तु माझे आज्ञापालन केले आहेस."

                                                                

 

 

        

 Abraham And Isaac Bible Story

         the story bible